ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

Ο ανώτερος εαυτός μας

Πόσο χρειάζεται να εμβαθύνουμε στον ανώτερο εαυτό μας στ’αλήθεια ώστε να νιώσουμε κάποιον που δεν αγαπάμε. Που δεν είναι δικός μας άνθρωπος όμως μπορούμε να τον συναιστανθούμε;

Να μας αρέσει μια γυναίκα ή ένας άντρας με εμφάνιση απλή, ένας άνθρωπος καθόλου ελκυστικός, διακρίνοντας κάτω από το δέρμα του, την ομορφιά του. Μια ομορφιά αόρατη, μια αύρα σαν απαλό αεράκι που δεν συνάδει με τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του.

Να γράψουμε και να περιγράψουμε κάποιον ή κάτι πέρα από τον εαυτό μας. Κάποιον ή κάτι που δεν είμαστε εξοικειωμένοι μαζί του, που δεν θαυμάζουμε, που δεν θέλουμε να κατακτήσουμε απλά παρατηρούμε.

Αλήθεια, σε ποιο στάδιο συνειδητότητας θα πρέπει να φτάσουμε ώστε να αποδεχθούμε και να δεχθούμε αγνά κάποιον ή κάτι που απέχει κατά πολύ από τον μικρόκοσμό μας, δίχως ίχνος επιφυλακτικότητας ή χλευασμού αλλά με ορθάνοιχτο μυαλό και ψυχή όπως ένα σφουγγάρι έτοιμο να ρουφήξει κάθε σταγόνα νερού; Με την αγνότητα ενός μωρού που έχει άγνοια των πάντων και περιέργεια και θετικότητα να μάθει τον κόσμο ανίκανο να κρίνει. Πριν ακόμα του μάθουν να φυλάγεται, να κατατάσσει σε κατηγορίες τους ανθρώπους και να τους φοράει ταμπέλες.

Σε ποιο βαθμό άραγε πρέπει να καταρρίψουμε το υπερεγώ μας ώστε να μην θεωρούμε ανώτερα όντα τους εαυτούς μας απαξιώνοντας ανθρώπους ή ακόμα και αδιαφορώντας επιδεικτικά γι’αυτούς.

Και καταρρίπτεται άραγε το υπερεγώ;
Νομίζω καταρρίπτεται. Με σφυρί και καλέμι. Κάθε χτύπημα πονάει αλλά στο τέλος θα έχουμε σμιλέψει αυτό που λέμε «ανώτερο εαυτό».

Γράφει η Εύα Κοτσίκου

Πηγή: https://evanagnwsmataart.wordpress.com/

Κατηγορίες:ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ